۱۳۸۷ خرداد ۱۹, یکشنبه

هم‌سفره

آدم‌هایی هستند که با آن‌ها غذا خوردن می‌چسبد. جوری غذا می‌خورند که تشویق می‌شوی بخوری. جوری که که گمان می‌کنی بهترین چیز دنیا را می‌خورند. بی سر و صدا و بااشتها، انگار دارند حق خوردن را ادا می‌کنند. جوری که انگار ذره ذره‌ی آن چیزی که می‌خورند در دهانشان مزه‌ای دارد. گاهی حتی دلت می‌خواهد زمان کش بیاید و تو آرام کنارشان غذا بخوری و خوردنشان را تماشا کنی و از دیدن بخشی از زندگی لذت ببری.

۱ نظر:

Neg Noj گفت...

این یادداشتت رو خیلی دوس دارم. خیلی. یه جوری که هر وقت دارم غذا می خورم یادش میفتم. حتا از اون موقع دیگه تند تند غذا نمی خورم. مامانم انقد خوش حال میشه.